Taras wentylowany- rozwiązanie idealne

TARAS WENTYLOWANY – ROZWIĄZANIE IDEALNE

Trudno sobie wyobrazić układ prostszy niż ułożona na kilku wspornikach płyta. Tym prostszy, jeśli wsporniki mają regulowaną wysokość i można w pewnym zakresie niwelować za ich pomocą nierówności gruntu.

Efekt – łatwe wykonanie nawierzchni na różnych podłożach. A konsekwencje w przyszłości – umożliwienie łatwych i w zasadzie bezinwazyjnych napraw starych tarasów o nieszczelnej izolacji przeciwwilgociowej. O ile bowiem w pierwszym przypadku największym plusem jest właśnie wymieniana już prostota, o tyle w drugim taras wentylowany ujawnia najszerszą grupę swoich zalet.

 

Można na gruncie

Rozpocznijmy jednak od sytuacji znacznie prostszej, czyli budowy nowego tarasu na gruncie. W tym wypadku postępowanie jest w zasadzie analogiczne jak przy nawierzchniach krytych kostką brukową: dobrze przygotowana i zagęszczona podbudowa z właściwie wyprofilowanymi spadkami, na której układane są wsporniki płyt tarasowych i same płyty. Jednak już w tym przypadku ujawniają się zalety tarasu wentylowanego. Nawierzchnia nie wymaga pracochłonnego układania, wibrowania i fugowania. W dodatku wszelkie nierówności (czy to powstałe przy przygotowywaniu podbudowy, czy później) można w każdej chwili usunąć zwyczajnie podnosząc płyty i regulując wysokość wsporników. Podobnie w wypadku awarii czy też konieczności przeróbki biegnących pod tarasem instalacji, które dzięki technologii tarasu wentylowanego można przeprowadzić bardzo prosto i bez pozostałych na nawierzchni śladów po jej zrywaniu i powtórnym układaniu.

 

Można i na stropie

Znacznie więcej zalet pojawia się jednak w wypadku konstrukcji tarasu na budynku. Podstawową bolączką wszelkich wykonywanych metodami nieco bardziej tradycyjnymi tarasów na stropach są trudności wykonawcze i związane z nimi błędy. Mogą one mieć różne źródła, skutek jednak zawsze jest jeden: nieszczelna warstwa izolacji przeciwwilgociowej prowadząca do zawilgocenia stropu i jego erozji, oraz do zawilgocenia pomieszczeń znajdujących się pod stropem. Może to wynikać ze źle przygotowanego podłoża, błędnie dobranych materiałów, wadliwie wykonanej warstwy izolacji lub zwykłych uszkodzeń mechanicznych warstwy izolacyjnej powstałych podczas dalszych prac. Pośrednim powodem jest tu więc z jednej strony bardzo duży stopień skomplikowania prac, a z drugiej fakt, że zastosowanie płytek terakotowych klejonych do podłoża bardzo zawęża ilość możliwych do zastosowania materiałów izolacyjnych, eliminując z użycia te najskuteczniejsze jak membrany dachowe czy powłoki bitumiczne. Z drugiej strony zastosowanie tarasu wentylowanego umożliwia w zasadzie dowolny wybór materiału izolacyjnego, a więc jednocześnie eliminuje praktycznie wszystkie wady tarasów na stropach. Jedynym pozostającym wymaganiem technicznym jest właściwe ukształtowanie spadków, tak aby możliwe było odprowadzenie wody deszczowej z powierzchni tarasu. Warto przy tym pamiętać, że w wypadku tarasu wentylowanego woda spływa pod jego powierzchnią, a nie po niej. Taki układ daje jeszcze jedną ogromną zaletę – nie wymaga stosowania kilkucentymetrowego progu przed drzwiami tarasowymi. A dokładniej rzecz ujmując – próg pozostaje, ale poniżej nawierzchni tarasu. Możemy więc w banalnie prosty sposób uzyskać wrażenie podłogi płynnie i bez żadnych uskoków przechodzącej w taras, tym istotniejsze im większa jest szerokość przejścia.

 

Oraz przy renowacji

Technologia tarasu wentylowanego doskonale nadaje się również do naprawy istniejących nieszczelnych tarasów na dachach, wykonanych w sposób tradycyjny przy pomocy płytek ceramicznych układanych na warstwę izolacji przeciwwilgociowej. Tradycyjną metodą naprawy byłoby zerwanie wszystkich warstw aż do konstrukcji stropu (najczęściej w wyniku działania wody i mrozu w warstwach wykończeniowych nie ma już co ratować) i ułożenie ich od nowa. Pomijając pracochłonność i koszt takiego rozwiązania, jest ono obarczone dokładnie taką samą groźbą błędu jak przed naprawą. Można więc zaryzykować stwierdzenie, że w dużej części jest to tylko forma odroczenia wyroku. Tymczasem stosując technologię tarasu wentylowanego wystarczy w tym wypadku położyć na istniejące kafle nową warstwę izolacji przeciwwilgociowej i na niej ułożyć nową powierzchnię posadzki. Trzeba tylko pamiętać aby taką naprawę wykonywać przy ciepłej i suchej pogodzie, tak, aby nieszczelny taras zdążył przeschnąć. Nowa izolacja nie jest już powłoką nakładaną na beton za pomocą pędzla czy natryskiwaną (a to właśnie sposób aplikacji jest najczęściej powodem powstawania nieszczelności), ale folią lub membraną rozwijaną z rolki, której szczelność gwarantuje producent. Dodatkowo jeśli w czasie eksploatacji izolacja zostanie jednak uszkodzona, jej naprawa będzie polegać wyłącznie na podniesieniu płyt tarasowych nad uszkodzonym miejscem, załataniu go i ponownym ułożeniu płyt. Jedynym ograniczeniem jest tu konieczność posiadania odpowiedniego zapasu wysokości od powierzchni starego tarasu do spodu drzwi na niego prowadzących.

Taras wentylowany na gruncie (rys. Buszrem).

  1. Krawężnik
  2. Fundament krawężnika
  3. Grunt rodzimy
  4. Podbudowa grubości 10cm
  5. Podsypka piaskowa
  6. Geowłóknina – dodatkowa stabilizacja podłoża
  7. Wspornik tarasu
  8. Płyty tarasowe

Taras wentylowany na płycie stropowej nad piwnicą (rys. Buszrem).

  1. Ściana piwnicy
  2. Izolacja termiczna ścian piwnicy
  3. Strop nad piwnicą
  4. Izolacja termiczna stropu
  5. Wylewka betonowa ze spadkiem
  6. Obróbka blacharska krawędzi
  7. Izolacja przeciwwilgociowa stropu
  8. Wspornik tarasu
  9. Płyty tarasowe

Naprawa nieszczelnego tarasu na stropie nad piwnicą (rys. Buszrem).

  1. Ściana piwnicy
  2. Izolacja termiczna ścian piwnicy
  3. Istniejący taras
  4. płyta stropowa
  5. izolacja termiczna stropu
  6. wylewka ze spadkiem
  7. nieszczelna izolacja przeciwwilgociowa
  8. płytki ceramiczne – pierwotne wykończenie tarasu
  9. Nowa warstwa izolacji przeciwwilgociowej
  10. Obróbka blacharska krawędzi
  11. Wspornik tarasu
  12. Płyty tarasowe

Taras nad garażem

Tradycyjne metody wykonania tarasów na stropach niosą za sobą trudności wykonawcze i związane z nimi błędy. Istnieją jednak technologie znane i stosowane od lat – jak stropodach odwrócony i taras wentylowany, które przy poprawnym wykonaniu gwarantują sukces.

Taras nad garażem czy jakimkolwiek innym pomieszczeniem jest rozwiązaniem tyle popularnym, ile problematycznym. Z jednej strony jest zwyczajnie najprostszym rozwiązaniem pozwalającym na zagospodarowanie dachu garażu przylegającego do budynku mieszkalnego. Z drugiej – owa prostota dotyczy tylko kwestii projektowych i koncepcyjnych. Już na etapie wykonawstwa zaczynają się przysłowiowe schody. Ten spory fragment płaskiego dachu trzeba przecież niezwykle skutecznie zaizolować zarówno termicznie (co w sumie prostsze) jak i przeciwwodnie (co już zdecydowanie bardziej skomplikowane). W dodatku tak zaizolowaną powierzchnię trzeba jeszcze wykończyć tak, aby spełniała wymagania użytkowe. To z kolei niesie ze sobą ryzyko uszkodzenia z takim trudem położonej izolacji przeciwwilgociowej. I koło (przynajmniej w podejściu tradycyjnym, z tarasem wykończonym kaflami) się zamyka.

Dlaczego powstają błędy i jak ich uniknąć?
Podstawową bolączką wszelkich wykonywanych metodami nieco bardziej tradycyjnymi tarasów na stropach są trudności wykonawcze i związane z nimi błędy. Mogą one mieć różne źródła, skutek jednak zawsze jest jeden: nieszczelna warstwa izolacji przeciwwilgociowej prowadząca do zawilgocenia stropu i jego erozji, oraz do zawilgocenia pomieszczeń znajdujących się pod stropem. Może to wynikać ze źle przygotowanego podłoża, błędnie dobranych materiałów, wadliwie wykonanej warstwy izolacji lub zwykłych uszkodzeń mechanicznych warstwy izolacyjnej powstałych podczas dalszych prac. Pośrednim powodem jest tu więc z jednej strony bardzo duży stopień skomplikowania prac, a z drugiej fakt, że zastosowanie płytek terakotowych klejonych do podłoża bardzo zawęża ilość możliwych do zastosowania materiałów izolacyjnych, eliminując z użycia te najskuteczniejsze jak membrany dachowe czy powłoki bitumiczne. A gdyby podejść do tarasu nieco inaczej? W zasadzie nic odkrywczego, technologie znane i stosowane od lat – wszystko jest kwestią detali.

Stropodach odwrócony
Pierwszym pomysłem jest stropodach odwrócony. W wersji tradycyjnej wykańczany warstwą żwiru lub też zielenią dachową, pełniącymi jednocześnie funkcję warstwy dociskowej. W każdym wypadku użytkowanie tej nawierzchni jako tarasu jest mocno utrudnione. A gdyby do jej wykończenia użyć kostki brukowej? Pomysł jest banalnie prosty, wystarczy na warstwie żwiru ułożyć geowłókninę, na tym podsypkę piaskową i tradycyjnie ułożony bruk. Istotne w tym wypadku są wysoko przepuszczalne fugi (a więc tradycyjne z płukanego piasku). Rozwiązanie skutkuje oczywiście nieco większą grubością całkowitą przegrody, jednak zapewnia szczelną, bezpieczną nawierzchnię, w dodatku bardzo prostą do demontażu w razie konieczności ewentualnych napraw czy modyfikacji.

Taras wentylowany
Drugą możliwością jest nawierzchnia wentylowana wykonana z płyt tarasowych ułożonych na regulowanych wspornikach. Umożliwia to w zasadzie dowolny wybór materiału izolacyjnego, a więc jednocześnie eliminuje praktycznie wszystkie wady tarasów na stropach. Jedynym pozostającym wymaganiem technicznym jest właściwe ukształtowanie spadków, tak aby możliwe było odprowadzenie wody deszczowej z powierzchni tarasu. Warto przy tym pamiętać, że w wypadku tarasu wentylowanego woda spływa pod jego powierzchnią, a nie po niej. Taki układ daje jeszcze jedną ogromną zaletę – nie wymaga stosowania kilkucentymetrowego progu przed drzwiami tarasowymi. A dokładniej rzecz ujmując – próg pozostaje, ale poniżej nawierzchni tarasu. Możemy więc w banalnie prosty sposób uzyskać wrażenie podłogi płynnie i bez żadnych uskoków przechodzącej w taras, tym istotniejsze im większa jest szerokość przejścia.

Technologia tarasu wentylowanego doskonale nadaje się również do naprawy istniejących nieszczelnych tarasów na dachach, wykonanych w sposób tradycyjny przy pomocy płytek ceramicznych układanych na warstwę izolacji przeciwwilgociowej. Tradycyjną metodą naprawy byłoby zerwanie wszystkich warstw aż do konstrukcji stropu (najczęściej w wyniku działania wody i mrozu w warstwach wykończeniowych nie ma już co ratować) i ułożenie ich od nowa. Pomijając pracochłonność i koszt takiego rozwiązania, jest ono obarczone dokładnie taką samą groźbą błędu jak przed naprawą. Można więc zaryzykować stwierdzenie, że w dużej części jest to tylko forma odroczenia wyroku. Tymczasem stosując technologię tarasu wentylowanego wystarczy w tym wypadku położyć na istniejące kafle nową warstwę izolacji przeciwwilgociowej i na niej ułożyć nową powierzchnię posadzki. Trzeba tylko pamiętać aby taką naprawę wykonywać przy ciepłej i suchej pogodzie, tak, aby nieszczelny taras zdążył przeschnąć. Nowa izolacja nie jest już powłoką nakładaną na beton za pomocą pędzla czy natryskiwaną (a to właśnie sposób aplikacji jest najczęściej powodem powstawania nieszczelności), ale folią lub membraną rozwijaną z rolki, której szczelność gwarantuje producent. Dodatkowo jeśli w czasie eksploatacji izolacja zostanie jednak uszkodzona, jej naprawa będzie polegać wyłącznie na podniesieniu płyt tarasowych nad uszkodzonym miejscem, załataniu go i ponownym ułożeniu płyt. Jedynym ograniczeniem jest tu konieczność posiadania odpowiedniego zapasu wysokości od powierzchni starego tarasu do spodu drzwi na niego prowadzących.

Buszrem_taras_53-001
Buszrem-53-001
A: Nawierzchnia brukowana na stropodachu odwróconym
1. Kostka brukowa fugowana płukanym piaskiem
2. Podsypka piaskowa
3. Geowłóknina
4. Żwir – warstwa dociskowa stropodachu odwróconego
5. Izolacja termiczna
6. Membrana przeciwwodna
7. Płyta stropowa

Buszrem_taras_53-002

Buszrem-53-002
B: Nawierzchnia wentylowana na tradycyjnym stropodachu niewentylowanym
1. Płyty tarasowe
2. Szczelina wentylacyjna i wsporniki
3. Izolacja przeciwwilgociowa
4. Wylewka betonowa – warstwa dociskowa
5. Izolacja termiczna
6. Płyta stropowa

Masz pytania? Nasza obsługa klienta odpowie na każde.

    Taras na skarpie

    TARAS NA SKARPIE

     

    Działka na pofałdowanym terenie jest świetną okazją do zaaranżowania ciekawej i oryginalnej formy przestrzeni przydomowej. Taras na skarpie (albo pod nią) jest tego świetnym przykładem. Aby spełniał swoja rolę bez problemów dla użytkowników musi jednak być dobrze przemyślany i zaaranżowany.

     

    Nierówny teren – nowe możliwości

    Wyniesiony lub zagłębiony taras są decyzjami czysto projektowymi. Może to wynikać na przykład z wysokiego poziomu parteru budynku, przy którym taras ma się znaleźć lub z chęci zapewnienia bardziej atrakcyjnego widoku z tarasu. Może też wystąpić na przykład na bardzo małej działce, na której zagłębienie części rekreacyjnej daje możliwość zapewnienia odrobiny prywatności w ogrodzie – dodatkowo ziemny wał doskonale izoluje akustycznie. Lekko zagłębiony w ziemi taras otoczony odpowiednio dobraną roślinnością może więc zapewnić odcięcie się od otoczenia nawet na naprawdę małych działkach położonych w bardzo ruchliwej okolicy.

     

    Pamiętajmy o odwodnieniu

    W zależności od tego, czy planowany taras ma znajdować się nad czy pod skarpą – nieco inne będzie zakończenie powierzchni brukowanej. W pierwszym wypadku grozi nam „rozjechanie się” nawierzchni – należy więc zabezpieczyć ją dobrze umocowanym krawężnikiem. W przypadku drugim sytuacja jest w zasadzie prostsza, ponieważ masy ziemi dociskają kostkę do siebie. Wystarczy więc odpowiednio zabezpieczyć skarpy (o tym za chwilę). Problemem robi się jednak odwodnienie takiej przestrzeni, przy czym na im późniejszym etapie projektowania i budowy domu podejmiemy decyzję o takim usytuowaniu tarasu – tym jest to problem trudniejszy do rozwiązania. Warto więc pomyśleć o tym na samym początku, przy projektowaniu instalacji kanalizacji deszczowej lub innego systemu odwodnienia.

     

    Prawidłowe zabezpieczenie skarpy

    Osobnym tematem wymagającym poważniejszego przemyślenia są same skarpy. Każdy grunt w zależności od składu i stopnia zagęszczenia charakteryzuje się parametrem zwanym w geotechnice kątem tarcia wewnętrznego. W dużym uproszczeniu jest to kąt mierzony od poziomego podłoża do linii stoku, poniżej którego skarpa będzie w naturalny sposób stabilna. Najczęściej przyjmuje się za bezpieczny kąt około 30 – 35°. Powyżej tej wartości należy pomyśleć o zabezpieczeniu skarpy.

     

    W zależności od nachylenia i właściwości podłoża, a także od gustów inwestora, mogą do tego służyć na przykład specjalne nasadzenia, geowłókniny lub maty gabionowe (forma gabionów, czyli koszy z siatki stalowej wypełnionych kamieniami, jednak o zupełnie innych proporcjach przypominających raczej materac niż cegłę).

     

    Podobnie rzecz ma się z wykonaniem pionowych uskoków, do których zabezpieczenia należy wykonać mur oporowy. W obu ostatnich przypadkach należy najpierw zwrócić się do fachowca i wykonać projekt konstrukcyjny. Pewnym wyjątkiem są tu niewielkie murki oporowe o wysokości do 60cm, do których konstrukcji można użyć zwykłych palisad. W tym wypadku należy jednak pamiętać, że im wyższa skarpa czy uskok – tym większe siły działają na utrzymujące je w ryzach konstrukcje oporowe. Jeśli więc decydujemy się na wykonanie ścianki oporowej z palisady – trzeba pamiętać o właściwym jej osadzeniu w betonowej podbudowie, jak również o tym, żeby przynajmniej 1/3 wysokości elementów znajdowała się pod ziemią. Słupki palisady o wysokości 90cm wystarczą więc do wykonania uskoku o maksymalnej wysokości 60cm.

     

     

     

    BUSZREM rys. 1

    Opisy do rysunków:

    BUSZREM rys. 1

    Taras urządzony na działce o dość dużym naturalnym nachyleniu terenu.

    1.     Naturalna skarpa o niewielkim spadku.

    2.     Kąt nachylenia skarpy, mniejszy niż kąt tarcia wewnętrznego gruntu.

    3.     Krawężnik zabezpieczający nawierzchnię z kostki brukowej.

    4.     Fragment niewielkiej ściany oporowej z elementów palisady

    5.     Nawierzchnia z kostki brukowej

    6.     Fragment skarpy o większym nachyleniu umocnionej gabionami

    BUSZREM rys. 2

    BUSZREM rys. 2

    Taras zagłębiony około 60cm poniżej poziomu ziemi. Prezentowana sytuacja jest oczywiście raczej teoretyczna, z reguły do zapewnienia prywatności na małej działce używa się połączenia znacznie większej ilości rozwiązań – tu zobrazowano jedynie dwa.

    1.     Naturalna skarpa o spadku nie przekraczającym kąta tarcia wewnętrznego gruntu

    2.     Nawierzchnia z kostki brukowej

    3.     Niewielka ściana oporowa z elementów palisady

    4.     Pas zieleni dodatkowo izolującej od niepożądanego sąsiedztwa

    5.     Odwodnienie tarasu

    6.     Schody z elementów palisady. Schodom z kostki brukowej i elementów uzupełniających poświęcony będzie jeden z przyszłych odcinków tego cyklu.

    BUSZREM rys. 3

    BUSZREM rys. 3

    Sposób na uzyskanie sporej płaskiej powierzchni przed domem z jednoczesnym strefowaniem ogrodu za pomocą betonowej ściany oporowej.

    1.     Żelbetowa ściana oporowa rozdzielająca dwie części ogrodu

    2.     Naturalna skarpa podchodząca do nieco wyniesionego tarasu.

    3.     Krawężnik zabezpieczający nawierzchnię z kostki brukowej.

    4.     Niewielka ściana oporowa z elementów palisady

    5.     „Górna”, płaska część ogrodu, zaprojektowana jako teren rekreacyjny

    6.     Nawierzchnia tarasu z kostki brukowej

    7.     „Dolna” część ogrodu opadająca zgodnie z naturalnym spadkiem terenu, zaprojektowana jako ogród warzywny

    8.     Schody łączące obie części, będące integralną częścią ściany oporowej.

    Masz pytania? Nasza obsługa klienta odpowie na każde.

    Taras wentylowany

    TARASY WENTYLOWANE

     

    Tarasy wentylowane pojawiły się kilka lat temu jako swoista nowinka techniczna i bardzo szybko zadomowiły się na naszym rynku. Podstawowy powód to prostota konstrukcji i łatwość jej dopasowania do podłoża.

     

    Trudno sobie wyobrazić układ prostszy niż ułożona na kilku wspornikach płyta. Tym prostszy, jeśli wsporniki mają regulowaną wysokość i można w pewnym zakresie niwelować za ich pomocą nierówności gruntu. Pozwala to na łatwe wykonanie nawierzchni na różnych podłożach. Drugi i być może nawet istotniejszy powód, to umożliwienie łatwych i w zasadzie bezinwazyjnych napraw starych tarasów o nieszczelnej izolacji przeciwwilgociowej. O ile bowiem w pierwszym przypadku największym plusem jest właśnie wymieniana już prostota, o tyle w drugim taras wentylowany ujawnia najszerszą grupę swoich zalet.

     

    Wersja ! – Taras wentylowany na gruncie

    Rozpocznijmy od budowy nowego tarasu na gruncie. W tym wypadku postępowanie jest w zasadzie analogiczne jak przy nawierzchniach krytych kostką brukową: dobrze przygotowana i zagęszczona podbudowa z właściwie wyprofilowanymi spadkami, na której układane są wsporniki płyt tarasowych i same płyty. Jednak już w tym przypadku ujawniają się zalety tarasu wentylowanego. Nawierzchnia nie wymaga pracochłonnego układania, wibrowania i fugowania. W dodatku wszelkie nierówności (czy to powstałe przy przygotowywaniu podbudowy, czy później) można w każdej chwili usunąć zwyczajnie podnosząc płyty i regulując wysokość wsporników. Podobnie w wypadku awarii czy też konieczności przeróbki biegnących pod tarasem instalacji, które dzięki technologii tarasu wentylowanego można przeprowadzić bardzo prosto i bez pozostałych na nawierzchni śladów po jej zrywaniu i powtórnym układaniu.

     

    Wersja II – taras na budynku

    Znacznie więcej zalet pojawia się jednak w wypadku konstrukcji tarasu na budynku. Podstawową bolączką wszelkich wykonywanych metodami nieco bardziej tradycyjnymi tarasów na stropach są trudności wykonawcze i związane z nimi błędy. Mogą one mieć różne źródła, skutek jednak zawsze jest jeden: nieszczelna warstwa izolacji przeciwwilgociowej prowadząca do zawilgocenia stropu i jego erozji, oraz do zawilgocenia pomieszczeń znajdujących się pod stropem. Może to wynikać ze źle przygotowanego podłoża, błędnie dobranych materiałów, wadliwie wykonanej warstwy izolacji lub zwykłych uszkodzeń mechanicznych warstwy izolacyjnej powstałych podczas dalszych prac. Pośrednim powodem jest tu więc z jednej strony bardzo duży stopień skomplikowania prac, a z drugiej fakt, że zastosowanie płytek terakotowych klejonych do podłoża bardzo zawęża ilość możliwych do zastosowania materiałów izolacyjnych, eliminując z użycia te najskuteczniejsze jak membrany dachowe czy powłoki bitumiczne. Z drugiej strony zastosowanie tarasu wentylowanego umożliwia w zasadzie dowolny wybór materiału izolacyjnego, a więc jednocześnie eliminuje praktycznie wszystkie wady tarasów na stropach. Jedynym pozostającym wymaganiem technicznym jest właściwe ukształtowanie spadków, tak aby możliwe było odprowadzenie wody deszczowej z powierzchni tarasu. Warto przy tym pamiętać, że w wypadku tarasu wentylowanego woda spływa pod jego powierzchnią, a nie po niej. Taki układ daje jeszcze jedną ogromną zaletę – nie wymaga stosowania kilkucentymetrowego progu przed drzwiami tarasowymi. A dokładniej rzecz ujmując – próg pozostaje, ale poniżej nawierzchni tarasu. Możemy więc w banalnie prosty sposób uzyskać wrażenie podłogi płynnie i bez żadnych uskoków przechodzącej w taras, tym istotniejsze im większa jest szerokość przejścia.

     

    Wersja III – naprawa starego tarasu

    Technologia tarasu wentylowanego doskonale nadaje się również do naprawy istniejących nieszczelnych tarasów na dachach, wykonanych w sposób tradycyjny przy pomocy płytek ceramicznych układanych na warstwę izolacji przeciwwilgociowej. Tradycyjną metodą naprawy byłoby zerwanie wszystkich warstw aż do konstrukcji stropu (najczęściej w wyniku działania wody i mrozu w warstwach wykończeniowych nie ma już co ratować) i ułożenie ich od nowa. Pomijając pracochłonność i koszt takiego rozwiązania, jest ono obarczone dokładnie taką samą groźbą błędu jak przed naprawą. Tymczasem stosując technologię tarasu wentylowanego wystarczy w tym wypadku położyć na istniejące kafle nową warstwę izolacji przeciwwilgociowej i na niej ułożyć nową powierzchnię posadzki. Trzeba tylko pamiętać aby taką naprawę wykonywać przy ciepłej i suchej pogodzie, tak, aby nieszczelny taras zdążył przeschnąć. Nowa izolacja nie jest już powłoką nakładaną na beton za pomocą pędzla czy natryskiwaną (a to właśnie sposób aplikacji jest najczęściej powodem powstawania nieszczelności), ale folią lub membraną rozwijaną z rolki, której szczelność gwarantuje producent. Dodatkowo jeśli w czasie eksploatacji izolacja zostanie jednak uszkodzona, jej naprawa będzie polegać wyłącznie na podniesieniu płyt tarasowych nad uszkodzonym miejscem, załataniu go i ponownym ułożeniu płyt. Jedynym ograniczeniem jest tu konieczność posiadania odpowiedniego zapasu wysokości od powierzchni starego tarasu do spodu drzwi na niego prowadzących.

     

    Podpisy pod ilustracje:

    Buszrem taras wentylowany 001

    Taras wentylowany na gruncie (rys. Buszrem 001).

    1.     Krawężnik

    2.     Fundament krawężnika

    3.     Grunt rodzimy

    4.     Podbudowa grubości 10cm

    5.     Podsypka piaskowa

    6.     Geowłóknina – dodatkowa stabilizacja podłoża

    7.     Wspornik tarasu

    8.     Płyty tarasowe

    Buszrem taras wentylowany 002

    Taras wentylowany na płycie stropowej nad piwnicą (rys. Buszrem 002).

    1.     Ściana piwnicy

    2.     Izolacja termiczna ścian piwnicy

    3.     Strop nad piwnicą

    4.     Izolacja termiczna stropu

    5.     Wylewka betonowa ze spadkiem

    6.     Obróbka blacharska krawędzi

    7.     Izolacja przeciwwilgociowa stropu

    8.     Wspornik tarasu

    9.     Płyty tarasowe

     

    Buszrem taras wentylowany 003a

    Naprawa nieszczelnego tarasu na stropie nad piwnicą (rys. Buszrem 003).

    1.     Ściana piwnicy

    2.     Izolacja termiczna ścian piwnicy

    3.     Istniejący taras

    a. płyta stropowa

    b. izolacja termiczna stropu

    c. wylewka ze spadkiem

    d. nieszczelna izolacja przeciwwilgociowa

    e. płytki ceramiczne – pierwotne wykończenie tarasu

    4.     Nowa warstwa izolacji przeciwwilgociowej

    5.     Obróbka blacharska krawędzi

    6.     Wspornik tarasu

    7.     Płyty tarasowe

    Masz pytania? Nasza obsługa klienta odpowie na każde.

      Taras na gruncie

      TARAS NA GRUNCIE

      Jeśli taras ma być wykonany szybko, sprawnie i tanio, a przy tym nie sprawiać kłopotów podczas eksploatacji – zdecydowanie powinien być wykonany metodą „na gruncie”.

       

      Zamiast przyzwyczajenia

      Jedną z najpopularniejszych metod wykonania tarasu jest ciągle opieranie go na płycie betonowej i wykańczanie płytkami mrozoodpornymi. Takie rozwiązanie (technicznie absolutnie poprawne) jest dość drogie, podatne na uszkodzenia i bardzo czasochłonne wykonawczo.  Podobnie naprawa uszkodzonych elementów nawierzchni może nastręczać sporo problemów. Tymczasem taras można wykonać znacznie prościej, szybciej i przede wszystkim wielokrotnie taniej. Wszystko jest kwestią zmiany pomysłu na wykończenie z klejonych na płycie betonowej płytek mrozoodpornych na kostkę brukową lub płyty tarasowe – czyli wykonanie tarasu na gruncie. W ten sposób potraktowana nawierzchnia nie jest w zasadzie niczym innym, jak nieco większym chodnikiem, jej wykonanie więc również niczym się od układania chodnika nie różni.

       

      Różnice między „tradycyjnym” tarasem na płycie a tarasem na gruncie zaczynają się już przy czasie trwania budowy. Wykonanie tradycyjnego tarasu na płycie betonowej trwa najczęściej około miesiąca. Prace przy trasie na gruncie można zakończyć w ciągu jednego dnia… Jednocześnie w cenie jednego „tradycyjnego tarasu” można wykonać prawie dwa tarasy na gruncie (różnica kosztów wynosi około 40 – 50% na korzyść tego ostatniego). Żeby jednak uniknąć problemów przy użytkowaniu i przez długie lata cieszyć się pięknym tarasem, prace przy nim należy wykonać poprawnie i zgodnie z pewnymi zasadami. Jest ich jednak (w porównaniu do tarasu na płycie betonowej) w wypadku tarasu na gruncie zdecydowanie mniej i są łatwiejsze do spełnienia.

       

      Najpierw izolacja

      Pierwszym i najistotniejszym warunkiem, dotyczącym paradoksalnie nie tyle tarasu, co budynku do którego taras będzie przylegał. Chodzi o upewnienie się że ściana ma poprawnie wykonaną izolację przeciwwilgociową i że wychodzi ona powyżej planowanej powierzchni tarasu. Jeśli tak nie jest – konieczne jest wykonanie dodatkowej izolacji osłaniającej ścianę przed działaniem wilgoci. Sytuacja jest banalnie prosta jeśli taras wykonujemy jednocześnie z budynkiem, nieco natomiast się komplikuje jeśli decydujemy się na wykonanie nawierzchni przy istniejącym już obiekcie. Warto przy tym pamiętać że folia kubełkowa nie jest izolacją przeciwwilgociową. Warstwę izolacji dobrze jest dodatkowo zabezpieczyć przed uszkodzeniami mechanicznymi przez naklejenie płyt z polistyrenu ekstrudowanego grubości 2-5cm. Będą one stanowić również dodatkową izolację termiczną, ale przede wszystkim ustrzegą powłokę hydroizolacyjną przed przebiciem np. przy układaniu kostki czy zagęszczaniu podbudowy.

       

      Projekt czyli realizacja z głową

      Kolejnym elementem, którego absolutnie nie należy traktować po macoszemu, jest projekt. Wszystko jedno, przygotowany przez fachowca czy wyrysowany własnoręcznie na kartce w kratkę – pozwala oszacować ilość potrzebnych materiałów, dobrać optymalny kształt i przewidzieć ewentualne problemy. Przy projektowaniu należy również przewidzieć wysokość tarasu (dobrze, żeby nawierzchnia tarasu była usytuowana 2-3cm poniżej krawędzi otworów na niego prowadzących), oraz spadki zapewniające prawidłowe odwodnienie. Te ostatnie powinny być projektowane zawsze od budynku, ze spadkiem 1-2%. Oznacza to, że na 1m długości poziom tarasu powinien się obniżać o 1-2cm.

       

      Prace ziemne i nawierzchnia

      Następnie można już rozpocząć właściwe prace ziemne. Pierwszą z nich jest korytowanie, czyli usunięcie wierzchniej warstwy humusu. Kolejnym etapem jest podbudowa i zabezpieczenie krawędzi tarasu. Podbudowę wykonujemy tak jak w przypadku chodników, z zagęszczanego warstwami kruszywa. Do zabezpieczenia krawędzi mogą służyć krawężniki, palisady czy gazony. Dużo zależy od wysokości tarasu nad naturalnym poziomem gruntu oraz od sposobu opracowania skarp. Przy wysokich tarasach warto skonsultować się ze specjalistą, być może konieczne okaże się zastosowanie murów oporowych albo innego sposobu stabilizacji gruntu.

       

      Ostatnim elementem układanki jest wykonanie nawierzchni.

      Pamiętajmy o zachowaniu odpowiednich odległości między kostkami / płytami (najczęściej 3 -5 mm). Spoiny służą przede wszystkim zabezpieczeniu poszczególnych elementów nawierzchni przed przemieszczaniem. Materiał umieszczony w szczelinach pracuje jako klin, zamieniając luźne kostki /płyty w jednolitą i mocną płaszczyznę. Najprostszym sposobem wykonywania spoin w nawierzchniach brukowanych jest wypełnianie ich czystym, płukanym piaskiem.

      Opisy do rysunków:

      Etap pierwszy – analiza i planowanie (rys. Buszrem)

      1 Etap Pierwszy - Analiza i planownie - rys. Buszrem

      Ponieważ planowany poziom tarasu znajduje się wyżej niż górny poziom izolacji przeciwwilgociowej, konieczne będzie wykonanie dodatkowej warstwy zabezpieczenia. Konstrukcja tarasu w założeniu nie utrzymuje wody, rolą izolacji będzie więc głównie osłona istniejącego tynku.

      1.     Istniejąca ściana budynku

      2.     Drzwi tarasowe

      3.     Istniejąca ściana i ława fundamentowa

      4.     Poziom terenu

      5.     Poziom podłogi w budynku

      6.     Poziom do którego wykonana została izolacja przeciwwilgociowa

      7.     Planowany poziom tarasu

       

      Kolejnym etapem jest zabezpieczenie istniejącej elewacji i pierwsze prace ziemne. (rys. Buszrem)

      2 Zabezpieczenie istniejącej elewacji i prace ziemne - rys. Buszrem

      1.     Nowa warstwa izolacji przeciwwilgociowej

      2.     Polistyren ekstrudowany zapewniający dylatację od muru oraz osłonę mechaniczną izolacji przeciwwilgociowej

      3.     Usunięta warstwa humusu

      4.     Planowana geometria tarasu

       

      Wreszcie nadszedł czas na wykonanie tarasu (rys. Buszrem)

      3 Wykonanie tarasu - rys. Buszrem

      1.     Podbudowa

      2.     Podsypka piaskowa

      3.     Kostka brukowa

      4.     Polistyren ekstrudowany – dylatacja od ściany budynku

      5.     Fundament krawężnika

      6.     Skarpa

      7.     Krawężnik

      Masz pytania? Nasza obsługa klienta odpowie na każde.

        Buszrem osobowość roku
        Buszrem developer roku